شاید قلبت تند بزنه. شاید از ارتفاع بترسی. شاید توی ذهنت صدایی باشه که میگه: «نکنه نتونم؟ نکنه بیافتم؟ نکنه بقیه مسخرهم کنن؟»
اما بذار یه چیز مهم رو یادت بندازم:
ترس، دشمن تو نیست. ترس فقط نشونهست که داری پا میذاری به جایی بیرون از منطقه امن. جایی که رشد اتفاق میافته.
همه اونایی که الان راحت قله میزنن، یه روزی سر اولین سنگریزهای که زیر پاشون لق خورد، وحشت کردن. حتی اونا هم یهبار جایی اشک ریختن، چون حس کردن نمیتونن ادامه بدن.
ولی ادامه دادن…
و کمکم یاد گرفتن که لرزش دست یعنی بدن داره خطر رو جدی میگیره — نه اینکه ضعیفی.
که ترس، نشونه ترسو بودن نیست — نشونهی باهوش بودنه.
و هر قدمی که با ترس برداشته میشه، از هزار قدم بیدردسر قویتره.
کوه جاییه که خودت رو از نو پیدا میکنی.
نه با قهرمان بودن، بلکه با واقعی بودن. با لرزیدن و باز هم ادامه دادن.
پس اگه امروز ترسیدی، اشک ریختی یا حتی خواستی برگردی، بدون که اتفاقاً در مسیر درستی.
نترس از ترسیدن.
قله، منتظر آدمای بینقص نیست — منتظر آدمای شجاع هست.
و تو، همین حالا یکی از اونا هستی 🌤️