وقتی به دل طبیعت میزنیم، یکی از ارزشمندترین چیزهایی که تجربه میکنیم، صدای طبیعته: صدای پرندهها، شرشر رود، خشخش برگها، باد میان درختان… این صداها تنها صدا نیستند، بخشی از “روح طبیعت” هستند؛ چیزی که ما رو آروم میکنه، شفا میده و از دنیای شلوغ شهری جدا میکنه.
اما بعضی وقتها، آدمها با خودشون اسپیکر میارن و شروع میکنن به پخش آهنگ با صدای بلند. شاید قصد بدی نداشته باشن، اما در واقع، با این کارشون دارن صدای طبیعت رو خاموش میکنن و جاشو با صدای خودشون پُر میکنن.
اینجاست که اصطلاح “Nature Sound Colonization Syndrome” وارد میشه.
یعنی:
🔹 ما انسانها، بهجای اینکه مهمانِ طبیعت باشیم،
🔹 با صداهای ساختۀ خودمون (موسیقی، اسپیکر، سر و صدا)
🔹 صدای واقعی طبیعت رو «اشغال» یا «استعمار» میکنیم.
در واقع، این اصطلاح داره به یه رفتار هشدار میده:
اینکه طبیعت فقط منظره نیست، صدا هم داره.
و ما باید یاد بگیریم به سکوتش، به نغمههاش، احترام بذاریم.
📌 پس اگر به طبیعت میریم، بیایید بهجای پخش آهنگ،
گوشهامون رو بسپاریم به موسیقی طبیعی جهان.
شاید همین سکوت و صدای طبیعت چیزی باشه که واقعاً بهش نیاز داریم.